LTS alleen als je ook bereid bent tot HNW

Tegenwoordig krijg je al een smartphone bij een euroshopper pak cornflakes. Wie heeft er nu geen smartphone. We stevenen af op de LTS generatie. De Laptop, Tab en Smartphone generatie [LTS]. Iedereen zal altijd online zijn, met elkaar communiceren en elkaar volgen. Duidelijk mag zijn dat dit een een enorme impact zal hebben op de balans tussen werken en privé van ons allen. Die grens zal in toenemende mate gaan vervagen. Is daar iets mis mee? Nee waarschijnlijk niet. Althans niet als we daar zorgvuldig mee omgaan.

Bedrijven verstrekken in toenemende mate aan hun medewerkers laptops, tabs en smartphones. Leuke gadgets lijken het op het eerste gezicht. Je bent altijd online en beschikbaar voor het werk. Ook in het weekend en in de avonduren. Ook daar is nog steeds niks mis mee. Mits je er zorgvuldig mee om gaat.

Het verstrekken van deze gadgets aan medewerkers vergt echter ook een bredere visie op het werken, de arbeidsorganisatie en in het bijzonder op het werken in de gebruikelijke baby-boom dagvensters [9 tot 5]. Het verstrekken van deze gadgets mag door huidige baby-boom managers cq. cultus niet gezien worden als een tool om dagvensters verder op te rekken en nog meer uit medewerkers te persen, dan dat ze waarschijnlijk al geven.

Het verstrekken van deze gadgets zal gepaard moeten gaan met een duidelijke visie op het nieuwe werken en een nadrukkelijke visie vragen op de balans: werken versus privé. Als we dat niet doen zal het verstrekken van deze gadgets alleen maar leiden tot een stijging van het verzuim door klachten binnen het psycho- sociale spectrum. Medewerkers zullen de boog alleen maar verder laten spannen en uiteindelijk de weg kwijt raken in deze balans tussen werk en privé. De gevolgen zijn niet te overzien. Is het niet al volksziekte nummer 1?

Kortom als je niet bereid bent na te denken over het nieuwe werken en er naar te handelen, verstrek dan geen laptop, tab of smartphone, maar houdt het bij de type machine. Doe alleen mee aan de LTS hype als je onvoorwaardelijk bereidt bent je medewerkers te vertrouwen in het feit dat zij hun verantwoordelijkheden zullen nemen. Kortom, omarm dan ook het nieuwe werken [HNW]!

Het onbezonnen verstrekken van deze gadgets zonder beleid en visie op HNW zal in veel gevallen leiden tot PTLTSS. D.w.z. een "post traumatische laptop, tab, smartphone stoornis".
Lijkt grappig, is het niet!

Denk dus na alvorens te LTS-ssen! Als je voornemens bent taakgericht te managen wees dan voorzichtig met het verstrekken van LTS gadgets. Stuur je op verantwoordelijkheden en heb je vertrouwen in je medewerkers, LTS dan gerust, mits ook een heldere visie op HNW.

Pfff dat is er weer uit. Speelde ff door mijn hoofd en het moest even op papier.

Hartlijke groeten,


Raoul Gregoire

Dad, can I use your phone to play games?

Dit artikel over technologie in de relatie ouder en kind wil ik jullie niet onthouden. Het draait allemaal om: "technological engagement" Veel lees plezier. Dank aan Soren Gordhamer, de schrijver en aan Eric Dieperink voor de tweet.

http://mashable.com/2011/09/14/parenting-tech-children/

Met hartelijke groeten,


Raoul Gregoire

We schrappen arbeidstherapie uit het woordenboek

Laatst schreef ik over de woorden ziekteverzuimpercentage versus gezondheidspercentage. Nu is het de beurt aan het begrip arbeidstherapie. Wat mij betreft het meest misleidende begrip van het thema re-integratie. Waarom? Arbeidstherapie bestaat niet! Heeft ook nooit bestaan maar is denk ik het meest gebruikte woord door managers als het gaat om re-integratie van zieke medewerkers.
Waarom bestaat arbeidstherapie niet? Arbeid kan per definitie geen therapie zijn maar is altijd een bijdrage aan een groter geheel [...als arbeid wel therapie is dan is dat een heel ander verhaal buiten de context van dit artikel].

Vaak horen we managers zeggen: "Hij werkt op arbeidstherapeutische basis!". Kortom, we verlangen even niet te veel van hem. Hij is 50% beter en werkt dus maar halve dagen. Klinkt aannemelijk maar is verre van de bedoeling als we het over re-integratie hebben. Voor de re-integratie van medewerkers, die tijdelijk niet in hun eigen werk kunnen functioneren, dienen we uit te gaan van de mobiliteitsgedachte. Iedereen kan altijd wel wat en zich zinvol maken voor de organisatie. Het uitgangspunt bij de beoordeling van een ziekmelding dient dan ook altijd te zijn: "Je kunt even niet je eigen werk doen, dus gaan we kijken welk werk je wel kunt doen voor de organisatie. We kunnen je namelijk niet missen. Je bent belangrijk in het geheel" Dit is geen arbeidstherapie. Dit is tijdelijk een andere bijdrage leveren aan de organisatie. 50% ongeschikt zijn voor eigen werk kan heel makkelijk betekenen 100% geschikt voor passend werk, dat ook heel zinvol kan zijn. Het oude stramien van arbeidstherapie en percentages t.a.v. ziekmelding zullen we vanuit de mobiliteitsgedachte los moeten gaan laten. Kijken naar de mogelijkheden is de uitdaging! Goed overleg en contact met de bedrijfsarts is daarbij essentieel. Zorg er ook voor dat de bedrijfsarts een lijst heeft met mogelijke vervangende werkzaamheden die medewerkers in verschillende omstandigheden wel kunnen uitvoeren. Hiermee kan hij passend werk bespreekbaar maken met de medewerker. In veel gevallen is het ook niet onverstandig om deze mobiliteitsgedachte en je verwachtingen t.a.v. daarvan goed door te spreken met de arbodienst.

Tot slot:

Is het niet een doodsteek voor een medewerker om te horen wanneer hij zich ziek meldt:  "Blijf jij maar lekker thuis uitzieken... we zien je wel weer verschijnen" Met andere worden je levert geen enkele bijdrage aan deze organisatie en we missen je als kiespijn? En toch was die uitspraak zo goed bedoeld richting de medewerker.

Maar nee dus! Ook een medewerker wil die betrokkenheid voelen dat hij een belangrijke bijdrage levert en kan leveren aan de organisatie. Dat hij gemist wordt als hij er niet is. Ook als hij tijdelijk niet geschikt is voor passend werk heeft hij daar een gevoel over. Ook dan kan hij namelijk vaak nog een hele zinvolle bijdrage leveren.

Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden!

Wederom weer kort maar krachtig. Waarschijnlijk meer vragen oproepend dan dat het antwoorden geeft. Maar het gaat toch uiteindelijk allemaal om bewustwording. Daarom heel benieuwd naar de reacties, tips en suggesties.

Met hartelijke groeten,


Raoul Gregoire

Social Media & Internet activteit, bewustwording is een must!

Just a silly idea....???
 

Kinderen worden steeds jonger als ze in aanraking komen met internet en social media. Er zijn nog maar weinig kinderen van 10/14 jaar die niet aanwezig zijn op hyves, twitter, facebook, msn of andersoortige netwerken. Op zich is hier helemaal niks mis mee en kan dit zelfs heel leerzaam zijn. Echter laten kinderen ook sporen achter op het net. Er wordt nog al op los getwitterd door jongeren vandaag de dag. Maar ook wordt er links en rechts nog al wat gepost op de diverse fora en blogs. Soms kom je daar dingen tegen waar je oren van gaan klapperen. Van de meeste intieme zaken tot de grootste scheldkanonnades worden daar soms losgelaten op elkaar, alsof het niets is. Maar ook privacy gevoelige informatie over het gezin en de directe leefomgeving worden zonder blikken of blozen op het net gedropt. Vaak inclusief filmpjes en foto's. Dat het e.e.a. kan leiden tot uiterst pijnlijke en hoogst gênante situaties behoeft denk ik geen betoog. Dit gebeurd elke dag waarschijnlijk ook wel tientallen keren, met vaak hele vervelende gevolgen voor niet alleen de kinderen maar ook hun directe leefomgeving.

 

De vraag is of veel van de ouders van deze jongeren op de hoogte zijn van het internetactiviteit van hun kroost. Of misschien wel een betere vraag: beschikken zij over voldoende internet en social media kennis om hier überhaupt op de hoogte van te kunnen zijn. Ik heb links en rechts wel eens wat navraag gedaan hierover maar voor het overgrootte deel is het antwoord: "ik weet het niet, houdt me niet zo bezig met al die dingen". Ik merk ook op dat er verbazingwekkend vaak wordt gezegd dat ouders en kind in social media niet met elkaar gelinked zijn. Bij Hyves is dit vaak wel het geval maar bij Twitter bijvoorbeeld volgen ouders en kinderen elkaar nagenoeg niet. Vaak omdat de ouders in dat geval geen twitteraccount hebben en het kind wel. Ik realiseer me dat bovenstaande uitspraken niet gebaseerd zijn op verantwoord wetenschappelijk onderzoek maar ik vind deze bevindingen toch zorgwekkend.

 

Mijn inziens zou er meer aandacht moeten komen voor het fenomeen in de relatie tussen ouder en kind. Ik denk dat hiervoor een aantal paden te bewandelen zijn.

 

Mijn eerste voorstel zou zijn om op de basisschool en in de brugklas een verplicht vak in te voeren met als onderwerp: Internet & Social Media Activity Awareness. Of een andere leuke variant in het Nederlands maar ik vond op dit moment deze wel even leuk klinken.

Tijdens deze lessen zouden kinderen bewust moeten worden gemaakt over hun internet en social media activiteiten. Wat kunnen de gevolgen zijn e.d. Deze bewustwording realiseer je niet als je er eenmalig iets over verteld in de klas. Dat zou een continu proces van aandacht moeten zijn. Wat zijn de consequenties van mijn internet en social media activiteit voor mijzelf en mijn directe leefomgeving, mede voor mijn ouders. Dit alles op de korte termijn maar ook op de lange termijn. Hoe lang blijven mijn posts vindbaar op het net bijvoorbeeld en realiseer je je wat daarvan de gevolgen kunnen zijn. Deze lessen zouden een combinatie moeten zijn van social media en internet kennis, waarde en normen en communicatie.

 

Een tweede voorstel zou zijn om een internet based leeromgeving te creëren voor ouders met als doel informatie en kennisdeling over social media en internet. Dit dan specifiek gericht op de relatie tussen ouders en kind. Wellicht kunnen binnen de kaders van school ook trainingen georganiseerd worden voor ouders inzake het gebruik van social media en internet. Er is altijd wel een ouder die dit op zich wil nemen. Hierdoor kunnen ouders makkelijker zelf aansluiting vinden bij de net activiteiten van hun kids.

Afin, het is maar een idee dat ik graag even met jullie wou delen.

En ehmm BTW zo'n bewustwordingstraining is ook voor veel volwassenen nog een must. Of zijn het eigenlijk dan toch nog maar kinderen? :-)

Met vriendelijke groeten,



Raoul Gregoire e

#Cyberhippies, Generatie C, Social Media en #Spiritualiteit– Is er überhaupt een keuze?

Op een regenachtige zondag, tijdens één van die regenachtige zondagen in de natste zomer sinds 1906, roep ik mijn zoontje van tien, vanuit de keuken om even te komen. Hij roept terug vanuit de huiskamer: “Pa ik ben even FIFA2011 aan het spelen met Carlos.” Verrast deel ik hem mede dat hij alleen in de huiskamer zit en dat van ene Carlos in het huis op dat moment geen sprake is.

Wat blijkt: zoonlief is met een jochie van 11 uit Pals, Noord Spanje, online aan het voetballen op de Playstation.  Een half uur later tref ik hem aan achter de PC, druk in gesprek op MSN met een drietal vriendjes. Even later zie ik hem driftig zijn Hyves profiel bijwerken. “Ach ja…. het regent pijpenstelen en buitenspelen gaat nu niet echt….” Dus laat ik het maar gebeuren.

“Pap, ik heb het koud, mag ik in bad?” Wat mij betreft geen probleem, het was immers ook guur weer voor de maand augustus. Een tijdje later loop ik de badkamer binnen om te kijken hoe het met zoonlief gaat. Meneer ligt daar als een prins met zijn mobieltje boven het water uit in de lucht druk te typen. Typen met een snelheid waarvan ik nooit de pretentie zal hebben dit met dezelfde vaardigheid te kunnen. “Wat ben je aan het doen.?” vraag ik. “Ik zit in Whatsapp te kletsen met Bram uit mijn klas over de toets van morgen.” Oké…. Ja dat kan blijkbaar natuurlijk allemaal.

Om vier uur, het regent nog steeds, vertel ik zoonlief dat we nu echt de regen moeten gaan trotseren om voetbalschoenen voor hem te gaan kopen in het dorp. Hij kijkt me aan alsof ik hem het meest oneerbare voorstel ooit heb gedaan. Door de regen lopen naar de winkel? “Pa, we kunnen toch veel beter even kijken op Zappos.com of ze die Messi schoenen daar ook hebben. Dat is toch veel handiger?” Zucht….

Volgt u het nog? We hebben het hier over een tienjarige met het LTS syndroom [waarbij LTS staat voor Laptop, Tab & Smartphone].

Na het avondeten vertel ik het manneke dat ik van zeven tot acht uur even buiten de deur moet zijn voor een gesprek met iemand van de voetbalvereniging over een potentiële sponsor voor de club. Hij kijkt me met van die trouwe ogen en een beetje sip aan. “Pap kun je dat niet gewoon even in Skype doen? Ik vind het niet gezellig als je een uur weg bent.” Het ventje heeft nog gelijk ook!

Hoeveel cybergeweld kan er op een regenachtige zondag over je heen komen!

Als klap op de vuurpijl riep dochterlief van zes tijdens het eten overigens ook nog dat ze niet zo’n telefoon als haar broertje wou, maar een “Blackjerry Tors”. Met dat laatste bedoelde ze denk ik “Blackberry Torch”. Nogmaals zucht…

Generatie Connect

Is dit nu wat we bedoelen met Generatie Connect? Of Generatie C? Tien jaar oud en al wereldburger zonder de fysieke wereld met eigen ogen gezien te hebben? Deze kinderen leven een groot deel van de dag in communes op het net, op MSN, Facebook op Hyves, door spelletjes als Happy Harvest. Te veel om allemaal op te noemen. Dat beperkt zich niet alleen tot de eigen omgeving of zelfs Nederland. Ook via smartphones, de Xbox en de Playstation gaat dat al snel ook over de landsgrenzen heen.  Niet gehinderd door enige talenkennis bewegen die kinderen zich ver over de grenzen, tot in de meest verre oorden. Zonder enige moeite!

Als we het over communes hebben denken we al snel aan hippies. Die leefden toch ook in communes? Trekken we een parallel? Dan hebben we het hier nu dus over “Cyberhippies”. “Generatie C hippies” die het leven doorbrengen in “Cybercommunes”.

De vraag die dan rijst is of deze cyberhippies vanuit die commune gedachte dan ook dezelfde “Peace & Love”levensvisie er op na houden. Zijn zij ook zo spiritueel ingesteld als onze roemruchte woodstock vrienden uit de jaren zeventig?

Tja, daar begint de complexiteit van de vraagstelling. Een vraagstelling die mij enorm bezig houdt. Want stel voor dat dit zo is, wat staat de wereld dan te wachten als zoonlief straks 20 is? Of zit ik er helemaal naast? Zijn de “cyberhippies” daarentegen gewoon mega materialistisch i.p.v. spiritueel? Hoe dan ook,  deze communeachtige netwerken zijn invloedrijk en zullen invloedrijker worden. Het wereldbeeld verandert zelfs onder deze invloed.  Kinderen die niet deelnemen aan deze nieuwe wereld en zijn wijze van communiceren [maar ook organiseren] zijn zeldzaam. Invloeden van deze communes nemen logischerwijze dan ook toe.

Één ding is zeker: over tien jaar hebben de begrippen communicatie, mobiliteit, winkelen en ontmoeten een totaal andere betekenis gekregen in de ogen van mijn zoon. Je hoeft de deur niet om met de wereld in contact te zijn. Sterker nog, 24 uur per dag ben je in contact met de wereld. Informatie uitwisseling gaat sneller dan het licht. Laat staan alleen al wat dit laatste feit doet met Generatie C onderdanen. Hoeveel informatie kan een mens verwerken op een dag? Over 10 jaar zal een gemiddelde cyberhippie waarschijnlijk gemiddeld 1000 mensen volgen op Twitter 5.0. Hoeveel informatie is dat op 1 platform alleen al? Even nog los van Facebook, Hyves, Google+, Linkedin en noem ze maar op…

Zoals ik pas op een training van Rise besefte: “De wereld is een dorp geworden door Social Media”. En ehmmm…. ik kom uit een dorp en leven in een dorp vergt bepaalde vaardigheden. “Nietwaar buurman…..?”

Mijn bescheiden mening is dat Generatie C door deze ontwikkelingen niet zal gaan kiezen voor materialisme. Deze generatie groeit immers op in een relatief welvarende en materialistische leefwereld. Daardoor zal zij eerder de neiging hebben te kiezen voor de spirituele kant van de medaille. Het uitwisselen van informatie, het bespreken van belangrijke thema’s in de wereld, het filosoferen over het leven en de  toekomst. Ja, waar heb je het anders de hele dag over op je laptop, tab of smartphone. En laptop, tab of smartphone zijn voor generatie C straks al lang geen materialistische hebbedingetjes meer. Sterker nog: kinderen raken nu al in paniek of voelen zich in ieder geval eenzaam zonder laptop, tab of smartphone. Verslavend zoals een roker die zijn sigaretten is vergeten. Het is niet uit te sluiten dat je over tien jaar onder toezicht van jeugdzorg wordt geplaatst als je ze niet hebt. Voorgaande is misschien een beetje overdreven maar in ieder geval een outcast. En materialistisch zijn is over 10 jaar natuurlijk überhaupt al moeilijk als de enige winkelstraat van Nederland dan alleen nog maar te vinden is in Openlucht Museum Arnhem.

Het is op geen enkele wijze mijn bedoeling geweest om een wetenschappelijk artikel te schrijven over generatieverschillen, generatie C, social media of spiritualiteit. Wat ik wel wil is een discussie opstarten over de impact van dit alles over tien jaar op de samenleving. Soms hoor ik vandaag de dag collega’s roepen: “Met die social media onzin doe ik allemaal niet mee hoor!” Oké, dat mag, dat is je goed recht. Helaas voor hen is de boodschap dat dat wel de maatschappij is. Dat het onomkeerbaar is staat vast. Maar je moet nog wel 20 jaar werken! Hoe ga jij dan over 10 jaar deze generatie C medewerkers aansturen? Laat staan binden, boeien of behouden?  Met zo’n geel post-it blaadje ga je ze niet bereiken hoor. Want waar was je van plan die te plakken dan? Bij Seats2Meet ergens op een willekeurige stoel?

Dus kortom: als het de mens van generatie C en de toekomst van social media betreft: “Either you join, or you drop out!”

Volgens mij zit daar niet heel veel tussen!

Met hartelijke groeten,

Raoul Gregoire

Ziekteverzuim of gezondheid? Een noodzakelijke ommekeer in woordkeuze!

Gisteren hoorde ik een interessante stelling: "We moeten niet over ziekteverzuimpercentages praten, maar over gezondheidspercentage. Later dacht ik daar nog eens goed over na. Het klopt! Praten over ziekteverzuimpercentage is redeneren vanuit het glas dat half leeg is. Het heeft een beperkende en verstarrende werking op de effort om dit percentage te laten dalen binnen een bedrijf. Gezondheidspercentage klinkt veel positiever, het is redeneren vanuit het principe dat het glas half vol is. Wat klinkt immers beter in de oren: "We hebben een verzuimpercentage van 5%" of "We hebben een gezondheidspercentage van 95%"? Wat mij betreft dat laatste! Door voor de laatste benadering te kiezen cq. de positieve insteek, is het gemakkelijker om als bedrijf of HR met je medewerkers over dit soort thema's te praten en er gezamenlijk mee aan de slag te gaan. Als je het over verzuimpercentage hebt sta je t.a.v. je medewerkers al met 1-0 achter. Het wekt al gauw de indruk dat er iets goed mis is en je loopt het risico in de verwijtende sfeer terecht te komen. Kies je echter voor de term gezondheidspercentage of bijvoorbeeld "healthindex" dan kun je op een constructieve wijze met elkaar op zoek naar manieren en/of instrumenten om het bedrijf nog gezonder te maken. Kortom: een noodzakelijke ommekeer in het gebruik van de woorden verzuim en gezondheid. In ieder geval een goede eerste stap voor iedereen die in zijn bedrijf met gezondheidsmanagement aan de slag wil gaan.

Met vriendelijke groeten,


Raoul Gregoire

Eerste blogdag

Zo de eerste blogdag zit er op. Een zeer leerzame ervaring! Wat zo'n social media training allemaal wel niet op gang kan brengen. Ik denk dat ik dit leuk ga vinden.Ga nog wel iets schrijven over social media, recruitment, hrm en P&O.........

met vriendelijke groeten,

Raoul Gregoire